Afgelopen weekend kwamen de harddance travellers weer samen op de ultimate destination: Decibel Outdoor Festival!

Decibel Outdoor Festival

De laatste jaren vind je festivals op elke straathoek. Maar slechts enkele behoren tot de absolute top. Decibel Outdoor staat wat mij betreft al jaren bovenaan dat lijstje met toppers. Dikke line-ups, prachtige podia en een magische locatie dragen bij aan dit betoverende festival. Wat het voor mij dit jaar extra special maakte, was het feit dat ik voor het eerst deel mocht uitmaken van de line-up. Iets wat ik niet had durven dromen toen ik in 2003 voor het eerst voet zette op het Decibel festival terrein (toen nog in de Binnenmaas te Rotterdam).

Zaterdag

In de ochtend was het vooral nog nat en koud buiten. Niet direct een uitnodigend weertje, maar dat mocht de pret niet drukken. Samen met mijn vrouw Francis hadden we ons voorgenomen er een mooie dag van te maken. Het is namelijk niet elke week Decibel. Dus gekleed op nog meer ongein van bovenaf, reden we richting Hilvarenbeek. Onderweg brak de lucht open en kreeg de zon de kans om te stralen. Zoals het moet. Dit is het weer dat je wilt! Donder op met die regen, vandaag is het time to shine. Eenmaal aangekomen stonden we zo geparkeerd. Het inchecken bij de artiesteningang verliep vlot. Mijn vrouw, niet helemaal thuis in de harddance, kreeg een spoedcursus in artiesten herkennen. Want in de rij naast ons stonden baasjes als Wasted Penguinz, Dr Phunk, Zatox, Noize Suppressor en meer.

Eenmaal binnen, liepen we direct langs de Artist Lounge, alwaar we eerst even een drankje scoorden. Ook hier weer een hele batterij aan bekende artiesten. Een groupie zou er een moord voor doen hier een half uur selfies te mogen maken. Hier liepen we ook nog Royal S tegen het lijf, die ondertussen de freestyle charts sloopt met hits als Violento, Sovjet en Mariachi. Het gevaar is echter dat je hier te lang blijft hangen en de magie van het festival mist. Dus zijn we het terrein op gegaan.

Druk

Ook dit jaar was Decibel weer uitverkocht. Zowel de weekend tickets, alsook de reguliere zaterdag tickets, waren in handen van party lovers. Party lovers die in grote getalen aanwezig waren. Man man man, luchtfoto’s zullen ongetwijfeld enorme mierenhopen op de foto gezet hebben.

Wat dit festival logistiek enorm sterk maakt, is de goede doorstroom via het grote pad parallel aan het strand en de podia. Dus ondanks de enorme drukte, heb je daar geen last van. Alle podia zijn goed toegankelijk. Zelf zijn we gestart bij de mainstage, welke een enorm station liet zien waar de machinist van dienst, Coone, raggende tracks door de intercom blies.

Onze bestemming was de UP stage, waar ik eigenlijk altijd wel te vinden ben. Vroeger was dit concept voornamelijk gevuld met jump artiesten. Maar tegenwoordig is het de uitvalsbasis voor freestylers van dienst. Onderweg kwamen we langs de Remember, Back2School en Loudness podia. Allen afgeladen vol. Op de Back2School was het Forze DJ team dat ervoor zorgde dat er ook buiten de area ruimte werd gemaakt om te raggen.

UP

Aangekomen bij de UP, is het drijvende podia afgeladen vol. De kenmerkende smiley van Pat B Live staat prominent op het podia te swingen, terwijl de mensenmassa heerlijk mee springt op de toegankelijke beats. Het is een komen en gaan van bekende gezichten. Als er afgesloten wordt met 1,2, Stampuh, ragt iedereen van links naar rechts.

Om 16:30 is het aan de gangsters van Ransom om het publiek te vermaken. De fistpumpers van dienst tonen geen genade en gaan er vol in. Je vind nog het nodige aan beeldmateriaal op onze Instagram. Het ging er feestelijk aan toe. Desperados, dikke beats, zon, niemand doet ons nog wat! Na anderhalf uur non stop doorhalen, gaan we een broodje scoren. Al wandelend over het terrein ontdek je een heel arsenaal aan leuke kleine details. Plekken om te hangen en te chillen. Maar ook om te trouwen! Er is namelijk een kleine kapel ingericht je elkaar het ja-woord kunt geven. So sweet!

Eten & drinken

Aan eet- en drinkgelegenheden geen gebrek. Je hoeft nergens lang te wachten. En de keuze is reuze. Daar waar ik me in 2003 nog moest opladen met een laffe friet, kun je nu voor allerlei verschillende keukens kiezen. Ergens verwacht je dat ook wel van een festival van dit formaat. Maar toch, het moet er maar zijn natuurlijk. Geen reden om honger te hebben. Opvallend is overigens ook het uitgebreide drank assortiment. Dat overigens ook altijd op peil is. Je hoort op de nodige festivals nog weleens dat iets op is, maar dat heb ik hier niet meegemaakt.

En door

Na het eten is het weer op pad. Een verplicht nummer is toch wel NCBM, welke verantwoordelijk waren voor het anthem van dit jaar. Deze gasten hebben een heerlijke sound, en de bezoekers van de mainstage delen deze mening! Daarna is het aan Brennan Heart. Ook hier genieten we even verder. Routiniers die gewoon altijd leveren. Heerlijk! Uiteindelijk besluiten we om vrienden van ons op te zoeken die bij de Pussy Lounge staan. Onderweg komen we langs de Euphoria. Hier zijn Da Tweekaz bezig. Mijn Everybeat college Dave is hier fan van. Dus we besluiten hier een kijkje te nemen. WAT..EEN..SFEER! Echt, die gasten zetten die toko op hun kop. Ok, toegegeven, die Let It Go had voor mij niet gehoeven, maar ze maken het direct goed met het kippenvel makende Hanging Tree. Die matties bij de Pussy Lounge moeten even wachten!

Pussy Lounge

Maar uiteindelijk gaan we toch door! Ondertussen zijn Paul en Vince hier de speakers aan het oprekken. Een combinatie van raw, hardcore, early, alles wordt aan elkaar geragd. Als het maar pompt. En dat doet het! Inflatables in de lucht, een prachtig podium en een ondergaande zon. Het recept voor een mooie afsluiting! Uiteindelijk blijven we hier hangen. Moe maar voldaan besluiten we om de eind show te skippen. Ik ga namelijk morgen terug, dus krijg mijn jaarlijkse dosis Decibel toch wel.

Zondag

Voor mij is de zondag een soort D-Day. Ik rijd samen met Viking Clayton Cash richting Hilvarenbeek. Goed uitgerust en met een volle USB stick komen we aan bij de artiesteningang, van de zaterdag wel te verstaan. Hoe lomp kan ik zijn. Op de briefing stond namelijk heel duidelijk het adres dat ik moest aanhouden. Laten we het op de gezonde spanning schuiven. Na 8,5 KM omrijden komen we aan bij de camping. Laat ik voorop stellen: ik haat kamperen! Maar als ik deze camping zie, dan jeukt het wel. Wat een samenhorigheid! Iedereen heeft maar 1 doel: feesten. Het is een bonte verzameling aan mensen uit allerlei hoeken met 1 gemeenschappelijke deler: muziek! We dumpen onze spullen in het Hangout Café en gaan richting de grote afterparty.

Eenmaal binnen zijn Ran-D & Hard Driver aan het spelen. Ik ben zelf niet zo’n hardstyle kenner. Maar dat is niet nodig. In de tent staan namelijk duizenden kenners! En dat vind ik nu zo mooi aan de hele hardstyle community. Die verbondenheid. Die samenhorigheid. Dat fanatieke! Het lijkt alsof ze allemaal alle tracks mee kunnen roepen. Echt fantastisch. Na een uur worden de heren afgewisseld door de Frequencerz. Nog meer sfeer, nog meer gekkenhuis! Waarbij de afsluiting met Wolfpack toch echt wel weer voor kippenvel zorgt.

Pussy Lounge Resident Rumble

Het is de eer aan de meest illustere boyband ooit, om de officiële afterparty af te sluiten. Ruthless, Paul Elstak, The Viper, Darkraver & MC Ruffian doen wat ze altijd goed doen: de tent vakkundig afbreken! Je zou verwachten dat het na al het hardstyle best lasting is de stemming er in te houden. Maar geen probleem. Even terug naar wat jumpy classics. De tent vreet het zonder gemak, machtig! Waarbij ook een commerciële bom als “Kind van de Duivel” zonder pardon op support kan rekenen. Je kunt je geen betere afsluiting wensen! Helaas moet ik zelf voortijdig weg, want daar waar de Pussy Lounge residents om 23:30 stoppen, moet ik om 23:30 in het Hangout Café beginnen.

Hangout Café

Laat ik voorop stellen dat mij vooraf al werd ingefluisterd dat ik weleens een heel mooi tijdstip zou hebben gekregen. Maar als rookie op de camping kan ik me daar moeilijk nog iets bij voorstellen. Eenmaal binnen in het café zie ik de nodige feestbeesten springen. An sich nog niks geks. Dus stipt om 23:30 begin ik aan mijn set. Al snel loopt het café vol met feestbeesten die er geen genoeg van kunnen krijgen. Het feest in de grote tent is inmiddels afgelopen. In no time staat het café daarom ook vol. Zelden heb ik zo’n goede vibe meegemaakt! Als de toko vol is, voel je de vloer heen en weer gaan. Na 15 minuten komt Clayton Cash naar me toe. Vol enthousiasme laat hij een foto zien van het veld voor het café. Afgeladen! Modderfok! Uiteraard zie ik alleen waar men binnen op reageert, maar ik ga er vanuit dat het buiten niet veel anders zal zijn. Ik had me geen toffere afsluiting kunnen wensen!

Moe en voldaan

Na mij pakken heersers van de harddance, Panic & Vince, het over. Clayton Cash en ik chillen nog even backstage. Helaas zijn wij geen superstar deejays, en wacht het kantoorleven op ons de volgende ochtend. Dus pakken we na het nodigen chit chatten onze spullen om op huis aan te gaan. Het waren twee fantastische dagen die tot in de puntjes goed verzorgd waren!

2018

Denk je nu: fuck ik heb wat gemist? Nah, dan kunnen we daar kort en krachtig over zijn: ja, je hebt wat gemist! Maar, no worries, volgend jaar kun je er weer bij zijn! Zet jezelf alvast op aanwezig voor Decibel Outdoor Festival 2018!

Uw ravende reporter: Dustin Hertz

Facebook / Soundcloud / Youtube / Instagram / Twitter

 

Laat je reactie achter met Facebook